Shumë kohë më parë,ekzistonte një mbretëri fshehur mes maleve dhe pyjeve magjikë,qëndronte kështjella me kullat e argjendtë dhe kopshte plot me lule të bukura,që dukeshin sikur pëshpërisnin,kur frynte erë.
Zanat,u rritën bashkë me to,vraponin,qeshnin, poshtë rrezeve të diellit.
Ëndërronin pranë pemëve të lulëzuara,paditur që një hije e rëndë,do të binte një ditë mbi lumturinë e tyre.
Në një vjeshtë të ftohtë dhe të heshtur,një sëmundje e çuditshme do të përhapej në mbretëri.
Njerëzit fjetën dhe nuk u zgjuan më kurrë,nuk u gjënd ilaçi dhe këngët,të qeshurat,nuk ezistonin më në pallat.
Një mëngjes,nuk u zgjua as princesha.
Mbreti kërkoi ndihmën e doktorëve,fetarëve,njerëzeve të mënçur,por askush nuk mundi ta sillte mbrapa.
Atëherë,vëllai i saj,u betua që nuk do të kthehej pa gjetur shpëtim për të motrën e tij.
Kaloi nëpër male me borë,në vënde të panjohura,në pyje me errësirë.
Pyeste yjet,lumenjtë,erën si ta shpëtonte motrën,por nuk morri përgjigje,kudo heshtje.
I lodhur,i dëshpëruar,u ul në një pyll të qetë dhe filloi të qante.
Lotët e tij,rranë mbi bar dhe aty ku prekën tokën,filluan të çelin lule të
bardha,delikate,me një erë të ëmbël.
Atëhere princi kuptoi që natyra qe përgjigjur në lutjet e tij.
Morri lulet dhe u nxitua të kthehej
në pallat.
I vendosi në kokën e motrës dhe pëshpëriti me lot në sy.
-Nëse dashuria ime për ty ka forcë,
të lutem kthehu mbrapa përsëri.
Atëherë,ndodhi mrekullia!
Princesha hapi sytë ngadalë dhe i buzëqeshi.
-Çfarë lulesh janë këto;-Më duket që më sollën prapë në jetë.
Vëllai i saj u përgjigj…
-Lotët e mi,u bënë lule.
– Kështu lindën lotët,një simbol dashurie,që nuk vdes kurrë.
– Shpresa dhe lutjet,tejkalojnë çdo vështirësi.
Ndoshta,këto lule të bukura dhe delikate,mbartin brënda tyre, dëshpërim,qetësi,si të duan të shprehin akoma dhe një histori tjetër me lot që u kthyen në jetë.
Dashuria e vërtetë,shumë herë,
bën mrekulli!!
Çerazela Kondi,14 Maj,2026,Athinë!
