As këtu… as atje
Sa isha atje, sytë s’më shihnin tjetër veç dyer t’mbylluna.
I shikoja ato rrugicat tona t’ngushta, kafenetë plot me njerëz që vrasin kohën, fjalët e mdhaja që s’i nxajnë xhepat e vegjël, ku shpirti rri n’fije t’perit e menja t’thotë me za t’u naltë:“Mjaft asht. Duhet me ikë, nuk asht kjo jetë’’.
Duhet me ia mësy botës, me gjetë nji vend ku t’vleftësohet mundi, ku rregulli s’asht veç n’letër.
Dhe ia ktheva shpinën pragut e mbylla derën me nji za t’u dridhë, t’u menu se liria asht diku tjetër.
Jo gjithmonë për luks, por për një shans. Për një jetë që duket më e drejtë, më e rregullt, më e mundshme, me e dinjitetshme dhe gjithçka qe t’ban mu ndi me vlere dhe njerezor.
…dhe n’fund u nisa, me zemrën n’fyt e me nji valixhe plot andrra që m’tutnin edhe mue.
Fillimi? Fillimi t’copton.
Kjo gjuha e tyne s’më përqafon, m’rri e ftohtë n’gojë. Njerëzit m’shohin si “t’hujën”, si nji numër që ka ardhë me kry nji punë e me u kthy n’shpi.
Shpesh m’duket se veten e kam harru diku n’aeroport, tu i lshu durtë prej përqafimit t’fundit me njerëzit e mi.
Por motoja jem asht:
Puno. Hesht. Duro.
…dhe Asnjihere mos u dorezo.
Ketu ndërton një jetë nga e para, si një mur që ngrihet tullë pas tulle. Fillon me fitu pak më shumë, me marrë frymë pak më lirë.
Ndoshta edhe qesh ndonjëherë… por jo si dikur.
Sepse diçka mungon.
Malli nuk vjen me zhurmë. Vjen ngadalë. Në një këngë që e dëgjon rastësisht. Në erën e një ushqimi që s’është tamam si i nënës. Në një fjalë shqip që e dëgjon në rrugë dhe kthen kokën menjëherë.
Dhe një natë, pa paralajmërim, të merr malli aq fort sa mezi merr frymë.
Të merr malli për gjëra që dikur i kishe inat. Për rrugën e prishur, për zhurmën, për njerëzit që të futeshin në jetë pa trokitur. Për atë ndjesinë që ishe dikush, diku.
Dhe fillon me mendu: “Po sikur me u kthy? Po sikur me ndërtu diçka atje?”
Por kur kthehesh…
Nuk është siç e ke lanë.
As vendi. As ti.
Rrugët janë të njëjta, por ti nuk i ndjen njësoj. Njerëzit janë aty, por bisedat nuk rrjedhin si më parë. Diçka është prishur… ose ndoshta je rritur shumë për t’u kthyer mbrapa.
Aty e kupton dhimbjen më të madhe: Ku nuk i përket më plotësisht asnjë vendi.
Ketu je i huaj dhe atje mergimtar!
Je ne mes dy botëve, si nji urë që s’lidhet me asnji breg.
…dhe për fund ju them se:
Kush ka ikë, e ka nji plagë që s’i shihet. Kush ka mbetë, e ka nji andërr që s’mundet me prekë.
Jemi t’ndamë, e prapë t’njajtë n’këtë dhimbje.
