Midis greminës dhe paqes,
në pëshpëritjen e Farit
fsheha mendimet e mija
askush të mos mi marri.
I lashë të bëhen një me erën,
me kripën,me bukurinë e detit.
Atje ku akoma dhe heshtja
gjen mënyrë të flasi.
Ekzistojnë zemra,që më parë
njohin heshtjen,dhe më vonë
jeta i sjell pranë.
Një dorë që zgjatet,një bashkë.
Thonë që Fari,ndriçon rrugën
për anijet.
Por kush para tij qëndron,
kupton që ndriçon dhe shpirtin.
Atje në cepat e zemrës.
Atje ku frikat heshtin
dhe të vërtetat,gjejnë hapësirë
frymë të marrin.
Dhe ndoshta,nuk kemi frikë errësirën.
Ndoshta,kemi frikë atë çast
kur drita do të zbulojë çdo gjë
që një jetë mbajmë fshehur.
Atëherë,nuk ndryshon bota.
Ndryshon shikimi,njeriu.
Disa frymëzime,dalin nga brëndësia.
Dhe të tjerat,na sjellin në jetë…
Njerëz që të prekin shpirtin!!
Çerazela Kondi,10 Gusht,
2026,Athinë!!
