40
Ajo gri e qiellit,era e baltës të lagur.
Zhurma ritmike e pikave
që fshikollojnë me forcë xhamin.
Por unë çuditërisht,ndjej qetësi.
E dua shiun,sepse nuk vjen vetëm
të lagi tokën,vjen të shplajë
frikë,plagë,heshtje,rëndesë
që shpirti mbart thellë, pa folur.
Gjithmonë më ka pëlqyer
të ecja në shi.
E lë të rrjedhë në fytyrën time.
Sepse ka pika që lagin dhe pika
që të çlirojnë nga dëshpërimi.
Çastet më të bukura,lindin në furtunë.
Atje ku mëson të qëndrosh në këmbë.
Çdo pikë,një premtim
për një fillim të ri.
Pas furtunës,nuk ndryshon vetëm
qielli.
Ndryshon dhe njeriu që gjeti
forcë,të eci brënda tij.
E dua shiun.
Nuk vjen gjithmonë, të lagi
vetëm gjithësinë!!
Çerazela Kondi,30 Shtator,
2026,Athinë!!
