Tregim!
Alma nuk e kontrollonte kurrë telefonin e burrit të saj.
Dymbëdhjetë vite martesë,kishin ndërtuar një lidhje që mbështetej tek besimi.
Një mbrëmje ndërsa ai bënte banjë,
rra telefoni.
Në ekran u shfaq një fotografi.
Një grua buzëqeshte,dhe kish veshur këmishën e tij.
Poshtë fotografisë qenë shkruar vetëm dy fjalë…”Më mungon.”
Alma nuk qau,nuk bërtiti.
Nuk e priti mbrapa derës të banjës.
Mbylli e qetë telefonin dhe vazhdoi të shtronte tavolinën.
Atë mbrëmje hëngrën bashkë.
Folën për llogaritë,për punën,për shkollën e vajzës.
Ai qeshte!
Ajo buzëqeshte!
Askush nuk kuptoi që martesa e tyre,sapo morri fund.
Kaluan 15 ditë dhe Alma nuk tha asnjë fjalë,bëri disa kopje të gjendjes ekonomike të shtëpisë.
Hapi llogarinë e saj!
Gjeti shtëpi!
Foli me avokatin!
La takim me psikologun për vajzën e tyre.
Mbrëmjen e fundit shtroi tavolinën,si çdo të premte,me gatimin e preferuar.
Ndezi një qiri dhe dy gota verë.
Kur mbaruan darkën,i dha një zarf.
“Çarë është kjo;” e pyeti.
“Hape të lutem”
“Brënda janë letrat e divorcit dhe midis tyre,fotografia e gabuar.”
Fytyra e tij,u boshatis.
“Alma…nuk mundem të ta shpjegoj…”
Për herë të parë e ndërpreu.
“E di kush është më e keqja;”
Heshti!
“Nuk është që dashurove tjetrën.”
Sytë e tij u mbushën me frikë.
“Është që çdo mbrëmje kur ktheheshe shtëpi,më puthje në ballë,më pyesje si qe dita ime.
Nuk shkatërroi martesën tonë ajo fotografi dhe as mesazhi.
E shkatërrove çdo ditë ti që më shikoje në sy dhe më thoshe gënjeshtra.”
Ai filloi të qante!
Alma u çua,hoqi unazën dhe e la tek gota e tij.
“Tradhëtia,nuk vret gjithmonë dashurinë.”
Eci drejt derës!
“Vret besimin,dhe pa besim dashuria nuk ka vënd të jetojë”
Pas pak,dera u mbyll!
Për herë të parë,pas dymbëdhjetë vitesh martesë,ndjeu peshën e dhimbjes.
Por nuk ishte më një zinxhir.
Ishte gjëja e fundit që la mbrapa!!
Çerazela Kondi,4 Shtator,
2026,Athinë!!
