Nuk kërkoj shumë!
Më shty përpara zot.
Më jep forcë,durim,kurajo
jetën ta përballoj.
Më lërë,ndryshe ta ëndërroj.
Ta ëndërroj netëve,kur më shumë
se fjalët,heshtja peshon
Ta ëndërroj,kur të gjithë flenë
dhe unë zgjuar qëndroj.
Me ty flas,me sytë e lodhur
me fytyrën të verdhë dhe zemrën të copëtuar.
Me shumë pyetje
që më torturojn.
Di mirë,çdo plagë timen.
Di mirë,sa herë buzëqeshja,
dhimbjen mirë ta fshihja.
Me një maskë në fytyrë ti mbuloja.
Sa herë kur kam thënë” Jam mirë”
dhe brënda vetes shëmbesha.
E di mirë sa luftova,në këmbë
të qëndroja.
Dhe ja ku jam përsëri!
Me një zemër,që edhe pse e thyer
çuditërisht,ndjen akoma.
Nuk kërkoj shumë zot.
Nuk kërkoj një jetë perfekte.
Kërkoj të mos vuaj më!
Kërkoj qetësi!
Paqe!
Një dashuri,që të mos dhëmbi!
Të mbështetem në këmbët e mija.
Të eci,pa u mbajtur diku,edhe pse
nuk mundem.
Më ndihmo zot,mos më lërë
të dorëzohem.
Dhe mu përgjigj të lutem
kaq dhimbje,i meritoja?
Çerazela Kondi,12 Gusht,
2026,Athinë!!
