Me rastin e 27 vjetorit – fragment poeme:
NJË VARR I MADHËRISHËM
(Babait tim, Rifat Dibran Dibranit,
vrarë në Luftën e Kosovës, më 18 prill 1999;
ndërsa më 9 korrik 1999 është bërë zhvarrimi
i trupit të tij nga Bregu i Madh,
për në varrezat e fshatit Gërdoc të Llapit)
Një varr i madhërishëm,
i heshtur si vetë jeta e tij,
malli rëndon përmbi.
Në shpat, pranë shtëpisë,
i rrethuar me parmak
e varre të tjera përqark,
vend pelegrinazhi.
Sa herë kthehen në At’(Dhé),
të bijtë e mërguar
e takojnë t’Atin
në atë shteg që të shpie te ai,
të lidhur me mallin,
mall që përvëlon.
Një kurorë lulesh,
herë e tharë, herë e gjallë,
dhe kujtime të largëta
si porosi e artë.
Atë varr s’e ruan askush,
as nuk e mbrojnë ushtarë;
sa ishte gjallë, vetë ai
ishte roje e vetes,
hija e tij përgjonte.
Një gur me emrin e tij
dhe një datë – kob i zi:
dita kur barbarët e sollën
rrëzë shpatit, me të tjerët,
trembëdhjetë nga fshati,
mijëra në kujtesë.
Një stoicizëm i rrallë,
para të cilit përulen
ata që mbetën gjallë,
e kujtojnë me nder.
Kushërinjtë i bëjnë roje,
se i Ati i tij
dhe Ati i Atit të tij
tashmë
janë bërë histori…
Por afër atij varri
është edhe një tjetër:
i një gruaje të fisme,
që solli fëmijtë në jetë,
ajo që gëzimin
e bënte dritë.
Hëna u bëhet ndriçim,
dielli u jep shkëlqim,
por dhimbja ata i përcëllon
për çunin më të vogël,
i cili qe tre vjet po i shoqëron.
Buqetën me lule të vëna përmbi,
me lot e familjes kanë me i ujit!…
Prehet i qetë im At’ në Dhé të vet-
bashkëdyzim Atdhe e Liri.
Ky varr i madhërishëm
tashmë vend pelegrinazhi
për mërgimtarin,
sa herë kthehet
tri pikëtakime i ka:
te vëllai i vogël,
te Mëm’ e Madhe
e te At’(Dhé) në Liri.
