FORCA E NJERIUT
Forca e njeriut s’ matet ,
me grushtin e shtrënguar,
por me shpirtin që s’u përkul ,
kurrë para stuhisë,
me buzëqeshjen që lind ,
si agim i bekuar,
mbi retë e dendura ,
të padrejtësisë.
Kur ligësia hedh hije ,
mbi udhët e jetës,
e fjalët therin ,
më fort se një shpatë,
zemra loton,
në heshtjen e së vërtetës,
por shpresa ndez dritën,
në çdo natë.
Ka plagë që s’i sheh,
as syri, as bota,
veç shpirti i mban,
si gurë në kraharor;
por njeriu i fortë ,
i shndërron në nota,
që këndojnë për jetën ,
me zë hyjnor.
Le të fryjnë erërat,
le të gjëmojë moti,
le të sprovojë koha,
çdo ëndërr e çdo besim,
ai që nuk e humb ,
mirësinë te Zoti,
fiton pa zhurmë betejën,
e çdo mundim.
Buzëqesh, edhe kur zemra,
në heshtje qan,
se loti i durimit ,
bëhet margaritar;
pas çdo nate,
agimi dritën e mban,
dhe shpirti ringrihet ,
më i fortë, më krenar.
Prandaj ec me kokën lart ,
në çdo rrugëtim,
mos i fal errësirës ,
dritën që ke brenda
forca më e madhe ,
është të mbetesh njeri ,
me shpirt e besim,
edhe kur bota përpiqet t’e shuaj,
atë flakë të shenjtë përbrenda.
4 Gusht 2026, Mitrovicë
