LAMTUMIRË MIK
(Kushtuar mikut Hafiz GAGICA)
Sot,
Prishtina jonë është zgjuar më rëndë,
me një heshtje që ecën ngadalë
nëpër rrugët e lodhura të kujtesës
me plagë e dhembje bart birin e saj.
Sot, mik i dashur,
do të të përcjellim për në banesën e fundit,
këtu afër në Lagjen Arbëria
do të mbulojmë me flamurin në zemër
dhe me dhimbjen që nuk di të flasë
me gjëmen e familjes dhe e shokëve që të vijnë pas.
Ti po ikë i qetë,
siç iknin burrat që e kanë kryer amanetin,
pa kërkuar pozitë udhëheqëse,
pa ngritur zërin për veten tënde.
Por emri yt mbeti ushtimë
nëpër udhëtime të gjata mërgimi,
nëpër dyer kancelarish të huaja,
aty ku Kosova trokiste
me shpresë e me plagë
ti krijove aleanca strategjike.
Hafiz,
ti ishe ndër ata njerëz
që e deshën atdheun në heshtje,
me punë,
me përkushtim,
me net pa gjumë
dhe me zemër të ndezur
për lirinë e Kosovës.
Sot,
kur miqtë e tu mblidhen rreth arkivolit tënd,
secili mban brenda vetes
nga një kujtim tëndin:
një fjalë besimi,
një dorë të shtrirë,
një kurajë që nuk u shua kurrë.
Kosova i mban mend bijtë e saj, Hafiz.
Edhe kur hesht.
Edhe kur vonohet.
Edhe kur padrejtësisht harron.
Por dheu e njeh hapin
e bijëve të vet
që ecën një jetë
vetëm drejt për të.
Prandaj sot,
kur të zbresësh në tokën që e deshe aq shumë,
mos e ndjej vetminë e varrit.
Do të jenë me ty
lutjet e nënave,
malli i mërgimtarëve,
dhimbja e miqve
dhe mirënjohja e një populli
që ende jeton mbi sakrificat e burrave si ti.
Lamtumirë mik!
Prehu i qetë
në Dheun e Kosovës,
Amen!…
Priashtinë, 29 maj 2026
Shefqet DIBRANI
