Një debat i madh ka shpërthyer ndër shqiptarët në Maqedoninë e Veriut pas një rasti të raportuar në fshatin Llacë të Tetovës.
Sipas rrëfimeve që po qarkullojnë, pas vdekjes së nënës së tij, djali – ish-ushtar i UÇK-së – ka kërkuar që arkivoli i saj të mbulohej me flamurin kombëtar shqiptar. Kërkesa, sipas këtyre raportimeve, nuk është pranuar nga hoxhallarët e fshatit. Djali më pas ka vendosur ta varrosë nënën vetë, pa praninë e hoxhallarëve, por me flamurin kombëtar.
Nëse kjo është e saktë, atëherë kemi një çështje që meriton debat serioz.
Feja është çështje personale dhe e drejtë e çdo individi. Por identiteti kombëtar shqiptar, flamuri dhe simbolet kombëtare nuk mund të trajtohen si diçka e huaj apo e papranueshme për shqiptarët.
Problemi nuk është besimi islam. Problemi është çdo interpretim radikal që përpiqet ta vendosë identitetin fetar mbi identitetin kombëtar dhe t’i largojë shqiptarët nga simbolet, historia dhe kultura e tyre.
Nëse ndonjë klerik ka shkelur ligjin ose ka diskriminuar dikë, kjo duhet të hetohet nga institucionet kompetente dhe, nëse vërtetohet përgjegjësia, të ketë pasoja ligjore.
Por një gjë duhet të jetë e qartë:
Flamuri shqiptar nuk është armik i fesë.
Dashuria për kombin nuk është mëkat.
Shqiptarët nuk duhet të detyrohen të zgjedhin mes identitetit të tyre kombëtar dhe besimit fetar.
Ky rast duhet të shërbejë si alarm për një debat të shëndoshë: deri ku mund të shkojë ndikimi i klerit mbi traditat dhe simbolet kombëtare shqiptare
