9
Ti ishe hëna mbi detin tim pa breg
Një dritë e qetë në netët pa drejtim
S’të preka kurrë, por të ndjeja thellë
Si vala që lëkundet nga një shkëlqim
Rritej dashuria si rrënjë nën dhe
E fshehur nga sytë, jo nga shpirti
Sa më thellë zbriste në heshtjen time
Aq më lart ngrihej qielli i dritës
Dhe kuptova se dashuria s’është zotërim
As pranga që mbajnë një zemër peng
Është hëna që ndriçon nga larg
Dhe rrënja që mban një botë në këmbë.
