“Lulja që s’u tha kurrë”
Ka lule që lindin në mëngjesin e jetës,
me fletët e lules që qeshin me dritën e diellit,
me aromë që jepet pa kushte,
me zemër që s’e njeh frikën.
Por vijnë duar që s’dinë me dashtë,
vijnë fjalë që peshojnë si gur mbi shpirt,
dhe mundohen me i mbyllë në heshtje,
me i ba me u vyshk pa kohë.
I përkulin… por nuk i thyejnë.
I prekin… por nuk i zhdukin.
Se rrënjët e vërteta s’janë veç në tokë,
po në forcën që s’shkulet lehtë.
Dhe prapë ato çelin… ngadalë,
me dhimbje, me durim, me forcë,
me aromë që s’mundet me u ndal,
me dritë që nuk pranon me u fik.
Mos i mbyllni lulet që janë hapur për jetën,
se çdo fletë e lules e thyer pa mëshirë
bëhet kujtim që flet në heshtje.
Lërini lulet të jetojnë në lirinë e vet,
se edhe lulja ndjen,
edhe lulja qan,
kur trajtohet si send e jo si jetë.
Ka lule që s’thahen kurrë…
sepse shpresa brenda tyre
është më e fortë se çdo dorë që mundohet me i ndal.
Me respekt e dashuri,
