23
Pëshpërimë pranvere
Pranvera erdhi pa zhurmë,
si dritë që rrëshqet mbi perde në agim.
Hapat e saj nuk dëgjohen,
veç ndihen në rrahjen e qetë të zemrës.
Një lule çel ngadalë,
si buzëqeshje që lind pa fjalë.
Era prek faqet me kujdes,
si dorë që druhet të mos prishë ëndrrën.
Në ajër ka një mall të ëmbël,
një pritje të butë si mëndafsh.
Çdo syth mban një sekret drite,
çdo rreze një premtim të heshtur.
Dhe brenda nesh, pa u kuptuar,
çel një pranverë e vogël —
e brishtë, e qetë,
si dashuri që rritet pa zë.
