36
Pak frymë!
Dhe vinë ato çaste
kur vetja të pëshpërit.
U lodha,nuk dua asgjë tjetër
vetëm pak frymë.
Dhe atëhere hesht,për pak
mbyll sytë.
Kërkon një çast të ndalojë koha,
diku të lëshoj peshën nga trupi im.
Një pushim i vogël.
Një çast,të kujtoj kush isha.
Të mbledh coprat e shpërndara
të marr thellë frymë.
Ajo frymë që të pastron shpirtin
Nuk dua shumë,as zëra,as këshilla,
vetëm pak qetësi.
Ndoshta një përqafim të ngrohtë
me mirësi.
Dikë, të të kujtojë
që ke duruar shumë herë të tjera
dhe do të durosh përsëri.
Ashtu si vetëm ti di.
Dhe disi kështu,ngadalë-ngadalë
kthehet forca.
E qetë dhe e vërtetë.
Të gjen si pishtar,në këmbë përsëri!!
Çerazela Kondi,7 Tetor,
2026,Athinë!
