Shtëpia në kodër, puthur nga dielli
Larg atje, në fshatin e nënës sime
E vogla shtëpi, tej në kodër e mbetur,
Atje ku shëtit e gjithë fëmijëria ime…
Atje, të parat fjalë e hapat hedhur !
Dielli, që ndrin gjineshtrat në zabel
Zogjtë, e posakthyer, pemëve fshehur…
Një re çapkëne, fshehtas qiellit del,
E balta, e tokës…mallin mban dehur !
Ja dhe një lulëkuqe, që qeli pranvera
Ndihej të më thotë: – U ktheve sërish ti ?
Tej arave me grurë këndon bukur era…
E shpirti më mbushet, nga kjo mrekulli !
Tutje, atje tej, më thërret në qetësi lumi
Zëra fëmijësh sjellë një çast ndërmend,
Netëve m’kujtohen e më largohet gjumi…
Netëve, me yje, që kalova në këtë vend !
Fshatit, dal vrapoj, më thërret fëmijëria
Gjurmët lënë atëherë, koha si ka tretur…
Në fshatin e nënës sime, janë vitet e mia…
Shtëpisë së vogël, atje mbi kodër mbetur !
Të gjithë larguar, si zogjtë shtegëtarë,
Vetën gjyshja priste,pragut ulur. …
Në prehrin e saj, gjumi më kish marrë…
Flokët, ishin zbardhur, dukej më e bukur !
Në shtëpinë e vogël, rrëzë kodrës mbetur…
Dy fëmijëri, si shoqe, luajnë nëpër shtëpi…
Fëmijëria e mamasê,, shpirtit gjyshes fshehur,
Fēmijēria ime,pret te dera sa herë vi!
Anita Hoxha
