Jo kur mbyll portën,
por kur i mbyll zemrën.
Një grua,nuk ikën kështu papritur.
Nuk zhduket si gjethe në ajër.
Humbet në kohë,në heshtje,në ato çaste të vogla që ti nuk ju dhe rëndësi fare.
E humbet,kur kthen kurrizin,kur nuk kujtohesh për ditëlindjen e saj.
E humbet,kur e bën me plot kuptimin e fjalës,thes boksi tëndin.
E humbet,kur qesh me ëndrrat e saj.
Kur e lë të besojë,që është vetëm në një lidhje,që duhet të jenë dy.
Beson që dashuria vdes,për një ditë,pas një zënie,një ikje.
Gabim!
Gruaja,mban mënt gjithçka.
Kur i mbajte dorën herën e fundit.
Mban mënt,herën e fundit që e pe në sy dhe i the” jam këtu”
Herën e fundit që e preke,jo vetëm në trupin e saj.
Gruaja kur ikën,ka mbledhur,jo të sotmen,jo të djeshmen por vite me radhë.
Dhe kur ikën,nuk rikthehet tek një zemër ku ndjehet e padukshme.
Nuk është e vështirë të bësh një grua të lumtur.
E vështirë është,ta bësh mirë,një grua të dëshpëruar,gjë që shumë herë,është e pamundur.
Humbiste çdo ditë që nuk e shihje.
Prandaj kujdesni!!
Mos u hidhni fajin vetëm gruave!!
Çerazela Kondi,6 Shkurt,2026,Athinë!!
