Një vit më vonë
Sot bëhet një vit nga dita që gjithçka ndryshoi.
Një moment që nuk zgjat shumë, por që ndan jetën në dy pjesë: para dhe pas. Një fjali që mbetet e ngulitur në mendje. Një ndjenjë që nuk largohet më.
Që nga ajo ditë, asgjë nuk ka qenë më si më parë.
Rruga ka qenë e gjatë. E lodhshme. E rëndë. Ka pasur ditë kur trupi nuk kishte forcë të çohej dhe net kur mendimet nuk më linin të merrja frymë i qetë. Ka pasur momente kur gjithçka dukej tepër… sikur nuk mbaje dot më.
Dhe megjithatë, çdo mëngjes ka ardhur përsëri.
Mes gjithë kësaj, kam mësuar diçka që nuk ta mëson askush derisa ta jetosh vetë: njeriu është shumë më i fortë sesa mendon.
Kam mësuar të vazhdoj edhe kur nuk shoh fundin. Të gjej dritë edhe kur gjithçka duket errësirë. Të kapem pas shpresës, edhe kur duket e brishtë. Sepse diku thellë brenda nesh ekziston një forcë e heshtur… që nuk dorëzohet.
Dhe nuk kam qenë vetëm.
Në momentet më të vështira, ka pasur duar që më janë shtrirë, fjalë që më kanë mbajtur dhe njerëz që më kanë kujtuar se ia vlen të vazhdosh. Për këtë, mirënjohja ime nuk ka fund.
Sot, një vit më vonë, nuk mund të them që gjithçka është e lehtë.
Por mund të them këtë: ende jam duke luftuar. Ende jam duke shpresuar. Ende jam këtu.
Dhe ndonjëherë… të jesh ende këtu nuk është thjesht mjaftueshëm.
Është fitorja më e madhe…
