Derisa nisi fushatën e tij grabitëse territoriale kundër Ukrainës, diktatori rus konsiderohej si një lojtar kartele mjeshtërore, duke zhvatur kartat e tij me dinakëri dhe taktikisht, dhe duke bërë blof me një fytyrë pokeri kur ishte e nevojshme. Por magjia e rreme u prish dhe nimbusi artificial u shpërnda si mjegulla e mëngjesit.
Putini ka harruar dy rregulla të arta themelore dhe të përjetshme të politikës. E cila nuk është çudi, pasi tiranët me pushtet absolut herët a vonë bien në kurthin e pashmangshëm dhe fatal për t’u bërë viktima të propagandës së vet dhe arrogancës së pushtetit. Një maksimë e tillë është të mos fillosh kurrë një luftë nëse nuk mund të shohësh fundin e saj. Ligji tjetër themelor është të mos pësosh kurrë humbje në luftë. Diktatori rus, i nxitur nga hubris-i i tij i verbër dhe vlerësimi plotësisht i gabuar i situatës, i theu të dyja rregullat.
Dhe kur një idhull fillon të thërrmohet, të ashtuquajturit aleatë të tij janë të parët që e braktisin dhe ia kthejnë shpinën. Në fund të fundit, një lider politik i kapur në një spirale negative do të jetë si një lepirës. Kushdo që mundet, do ta shmangë atë deri tani. Meqenëse ushtria ruse dështoi mizorisht në Ukrainë në vitin 2022 dhe plani i luftës blitzkrieg (tre-ditor famëkeq) i Putinit ra rreth veshëve të tij, numri i miqve të diktatorit rus po zvogëlohet me shpejtësi. Siç shkruante Seneca: “Fati i mirë i bën miqtë, fatkeqësia i sprovon. “
Një shembull i shkëlqyer për këtë është presidenti turk Recep Tayyip Erdogan, i cili ishte mik dhe aleat i Putinit deri në luftën e Ukrainës, por që atëherë e ka pajisur Ukrainën me armë dhe filloi të ulë importet e naftës ruse në frymën e ndarjes fleksibël. Megjithatë, ka edhe nga ata që janë larguar nga rrethi i miqve të Putinit padashje dhe jo vullnetarisht, si presidenti i Venezuelës Nicolas Maduro apo Ayatollah iranian i Madh Ali Khamenei.
