Më jep forcë o Zot
Si nuk kam një grusht të fortë Migjenian
Të godas të këqiat e kësaj bote
Dhe të strukem në atë të drunjëtin divan,
T’më përkëdhelë e ngrohta dora jote !
Se atdheu është i dhimbsur si ti o nënë,
Është i dhimbsur, se sheh dot në mjerim,
E urrej ndonjëherë këtë të zbehtë hënë,
Duket sikur loton, sikur sheh me pikëllim…
E pash një nënë, një grua e pash me sytë e mi,
Shtriu dorën përpara meje me një fytyrë të zbehtë,
Dhe mua, o e bekuara ime, mu kujtove ti,
E përqafova atë trup, si pupël të lehtë !
Ku janë fëmijët që i rritët ku shkuan ku mbeten
Ato djepe vallë cfar paskan përkundur
Pikat e lotit bashkë me shiun rrëke u tretën
Era i luante me flokët si me rininë e humbur
E pash një nënë, nje grua e pash vërtetë…
Shtriu doren para meje e mua bota mu shembë !
Se ka o miq vuajtje pa fund kjo jetë,
Kur thua fjalën “nënë”I gjithë planeti dhemb !,
Anita Hoxha
